વિરપુર જલારામ બાપાના મંદિરે દાન કેમ લેવામાં આવતું નથી,જાણો એના પાછળ નું રસપ્રદ કારણ….

0
653

નમસ્કાર મિત્રો અમારા આ લેખમાં આપ સૌનું હાર્દિક સ્વાગત છે મિત્રો આજે હુ આપ સૌના માટે એક નવો લેખ લઈને આવ્યો છું તો મિત્રો આજે આપણે વાત કરવા જઈ રહ્યા છે આજે અમે તમને જલારામ બાપનો ઇતિહાસ ઉપરાંત આ મંદિરને દાન વિના કેવી રીતે ચલાવવામાં આવે છે,તેના વિશે પણ જાણીશું.4 નવેમ્બર 1799 કારતક સૂદ સાતમના દિવસે જલારામ બાપનો જન્મ થયો હતો.વિરપુર એ રાજકોટ જિલ્લાનું એક નાનું એવું ગામ છે,જ્યાં જલારામ બાપાએ આજીવન ગરીબો,દિન-દુ:ખીયા અને સંતો-મહંતોની સેવા કરી તેમણે ભોજન કરાવ્યું અને આજીવન રામની ભક્તિ કરી.

Advertisement

સંત શ્રી જલારામબાપાનો જન્મ ઇ.સ. વિક્રમ સંવત ૧૮૫૬ નવેમ્બર 14, 1799 ની કારતક સુદ સાતમે લોહાણા સમાજના ઠક્કર કુળમાં થયો હતો. તે ભગવાન રામના ભક્ત હતા.જલારામ બાપા લગભગ 82 વર્ષ જીવ્યા અને તેઓ આજીવન વિરપુર ગામમાં જ રહ્યા હતા.જલારામ બાપાના દર્શન માટે ભક્તો દૂર-દુર થી દર્શને આવે છે,જલારામ બાપાના પિતાનું નામ પ્રધાન ઠક્કર અને માતાનું નામ રાજબાઈ છે.અને જલારામ બાપાના ગુરુનું નામ ધોળા ભગત હતું.તેમણે જ જલારામ બાપાને શ્રી રામ નો ગુરુમંત્ર આપ્યો હતો,સાથે એક માલા પણ આપી હતી.

તિથિ પ્રમાણે જલારામ બાપાની જન્મ જયંતી કારતક સૂદ સાતમના દિવસે ઉજવવામાં આવે છે.તે દિવસે વીરપુરમાં લાખો ભાવિ ભક્તો દર્શન માટે ઉમટી પડે છે,એમ કહેવાય છે કે જલારામ બાપા જોડે એક એવું અક્ષ પાત્ર હતું,જેના કારણે તેમની પાસે ક્યારેય અનાજ ખૂટતું ન હતું.જલારામ બાપાએ ગરીબોને આજીવન જમાડ્યા અને આજે પણ વીરપુર જલારામ મંદિરમાં 24 કલાક ભક્તો માટે સદાવ્રત ચાલુ રહે છે.જલારામ બાપાના દર્શન માટે ફક્ત ગુજરતના જ ભક્તો નહીં પણ દેશ-વિદેશના ભક્તો પણ વિરપુર જલારામ બાપાના દર્શને આવે છે.તમને જાણીને આશ્ચર્ય થશે કે આ એક માત્ર એવું મંદિર છે જ્યાં ભક્તો પાસેથી કોઈપણ પ્રકારનું દાન લેવામાં આવતું નથી.

કહેવાય છે કે 9.ફેબ્રુઆરી,વર્ષ 2000 થી જલારામ મંદિરમાં દાન સ્વીકારવાનું બંધ છે.દાન ન સ્વીકારવાનું મહત્વનુ કારણ એ છે કે આ મંદીરને અત્યાર સુધી એટલું બધુ દાન મળ્યું છે કે આ દાનથી આગામી 16 વર્ષ સુધી મંદિર અને સદાવ્રત પણ ચાલશે.વિરપુર મંદિર માં દાન ન સ્વીકારવાના નિર્ણયને આજે 20 વર્ષ ઉપર થયા છે.

કલાકો સુધી લાઇનમાં રહેવા છતાં બાપાના ભક્તોના ચહેરા પર થાક કે પછી નિરાશાના ભાવ જોવા મળ્યા નથી. અને જ્યારે ભક્તો મંદિરમાં પ્રવેશે ત્યારે જલારામ બાપાના દર્શન કરે છે તો તેમના તમામ દુખ દૂર થાય છે.વિરપુરના આ મંદિર માં બાપાની આ સાચી જ તસવીર રાખવામા આવી છે,જેમના દર્શનથી જ બેડો પાર થઈ જાય છે.ફક્ત હિન્દુ જ નહિ પણ મુસ્લિમ લોકો પણ જલારામ બાપાને ખૂબ જ માને છે.એટ્લે જ કહેવા છે કે “જલા સો અલ્લાહ”.વીરપુરમાં જલારામ બાપા સિવાય ત્યાની ખિચડી-કઢી અને શાક પણ ખૂબ વખણાય છે.તમે નહીં માનો પણ વિરપુર મંદિરમાં આ ખિચડીનો પ્રસાદ લેવા માટે પણ લોકો અહિયાં સુધી આવે છે.

૧૮૧૬ની સાલમાં ૧૬ વર્ષની ઊંમરે તેમના લગ્ન આટકોટના પ્રાગજીભાઈ ઠક્કરની પુત્રી વીરબાઈ સાથે કરવામાં આવ્યાં. વીરબાઈ પણ ધાર્મિક અને સંતઆત્મા હતા આથી તેમણે પણ જલારામ બાપા સાથે સંસારીવૃત્તિઓથી વિરક્ત રહી ગરીબો અને જરૂરિયાતમંદોની સેવાના કાર્યમાં ઝંપલાવી દીધું. વીસ વર્ષની વયે જલારામે આયોધ્યા, કાશી અને બદ્રીનાથની જાત્રાએ જવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે પત્નિ વીરબાઈ પણ તેમની સાથે જોડાયા.૧૮ વર્ષની ઉંમરે તેઓ ગુજરાતના ફતેહપુરના ભોજા ભગત ના અનુયાયી બન્યા. ભોજા ભગતે તેમને “ગુરુ મંત્ર”, માળા અને શ્રી રામનું નામ આપ્યું. તેમના ગુરુના આશીર્વાદથી તેમણે ‘સદાવ્રત’ની શરૂઆત કરી. સદાવ્રત એ એવું સ્થળ છે કે જ્યાં સાધુ-સંતો અને જરૂરિયાતમંદ લોકોને વર્ષના બારે મહિના અને ૨૪ કલાક ભોજનની વ્યવસ્થા આપવામાં આવે.

એક દિવસ એક સાધુ ત્યાં આવ્યાં અને તેમને રામની મૂર્તિ આપી અને ભવિષ્ય વાણી કરી કે નજીકના ભવિષ્યમાં હનુમાનજી ત્યાં આવશે. જલારામે તે રામની મૂર્તિની ત્યાં પરિવારના ભગવાન તરીકે સ્થાપના કરી અને તેના થોડા દિવસ બાદ જમીનમાંથી સ્વયંભૂ હનુમાનની મૂર્તિ મળી આવી. આ સાથે ત્યાં સીતા અને લક્ષમણની મૂર્તિઓ પણ સ્થાપિત કરવામાં આવી છે. આ સ્થળેથી કોઈ પણ ભોજન લીધા સિવાય પાછું નથી જતું. આ બધુ કાર્ય જલારામે શરૂઆતના વર્ષોમાં પોતાની પત્ની વીરબાઈ માના સહયોગથી અને પછી એકલે હાથે સંભાળ્યું. બાદના વર્ષોમાં ગામવાળાઓએ પણ આ સેવાના કાર્યમાં સંત જલારામને સહયોગ આપ્યો. એમ માનવામાં આવે છે કે તેમની પાસે રહેલા ચમત્કારી અક્ષયપાત્રને કારણે અન્નની કદી ખોટ થતી નહીં. ત્યાર બાદ થોડા સમયમાં એક અવતારી પુરુષ તરીકે તેમની ખ્યાતિ પ્રસરી. વીરપુર આવતા દરેક વ્યક્તિને નાતજાત કે ધર્મના ભેદ વગર બાપા દ્વારા ભોજન અપાતું. આજે પણ ગુજરાતના વીરપુરમાં ભોજન આપવાની આ પરંપરા ચાલુ છે.

એક સમયે હરજી નામના એક દરજી તેમની પાસે પિતાના પેટના દરદની ફરિયાદ લઈને ઈલાજ માટે આવ્યા. જલારામે તેમના માટે પ્રભુ પાસે પ્રાર્થના કરી અને તેમનું દર્દ શમી ગયું. આમ થતા તેઓ સંત જલારામના ચરણે પડી ગયા અને તેમને “બાપા” કહી સંબોધ્યા. ત્યારથી તેમનું નામ જલારામ બાપા પડી ગયું. આ ઘટના પછી લોકો તેમની પાસે પોતાની વ્યાધિઓના ઇલાજ માટે અને અન્ય દુઃખો લઈને આવવા લાગ્યાં. જલારામ બાપા ભગવાન રામ પાસે તેમના માટે પ્રાર્થના કરતા અને લોકોનાં દુઃખ દૂર થઈ જતાં.

હિંદુ તેમજ મુસલમાન બંને ધર્મના લોકો તેમના અનુયાયીઓ બન્યા. ૧૮૨૨માં જમાલ નામના એક મુસલમાન વ્યાપારીનો પુત્ર બિમાર પડ્યો, દાક્તરો-હકીમોએ તેના સાજા થવાની આશા મૂકી દીધી હતી. તે સમયે હરજીએ જમાલને પોતાને મળેલા પરચાની વાત કરી. તે સમયે જમાલે પ્રાર્થના કરી કે જો તેમનો પુત્ર સાજો થઈ જશે તો તેઓ જલારામ બાપાના સદાવ્રતમાં ૪૦ મણ અનાજ દાન કરશે. તેમનો પુત્ર સાજો થતા જમાલ ગાડું ભરીને અનાજ લઈને જલારામ બાપાને મળવા ગયા અને કહ્યું “જલા સો અલ્લાહ! જીસકો ન દે અલ્લા, ઉસકો દે જલા.

એક સમયે સ્વયં ભગવાન એક વૃદ્ધ સંતનું રૂપ લઈને આવ્યાં અને કહ્યું કે તેમની સેવા માટે જલારામે પોતાની પત્ની વીરબાઈ મા તેમને દાન કરી દેવી. જલારામે વીરબાઈ સાથે મસલત કરી અને તેમની રજા મળતા તેમણે વીરબાઈને સંતની સેવા માટે મોકલી આપ્યાં. પણ અમુક અંતર ચાલીને જંગલમાં પહોંચતા સંતે વીરબાઈ માને ત્યાં થોભીને રાહ જોવાનું કહ્યું. તેણીએ ત્યાં રાહ જોઈ પણ તે સંત પાછા ન આવ્યા. તેથી ઉલટું આકાશવાણી થઈ કે આ તો માત્ર દંપતિની મહેમાનગતિ ચકાસવાની પરીક્ષા હતી. તે સંત ગયા તે પહેલા તેઓ વીરબાઈ મા પાસે એક દંડો અને ઝોળી મૂકતાં ગયાં હતાં. વીરબાઈ મા ઘરે આવ્યાં અને જલારામબાપાને આકાશવાણી, દંડા અને ઝોળીની વાત કરી. આ દંડો અને ઝોળી આજે પણ વીરપુરમાં જોઈ શકાય છે. તેને કાચની પેટીમાં પ્રદર્શન માટે મૂકેલા છે.23 ફેબ્રુઆરી 1881 ના દિવસે જલારામ બાપા આ સારી દુનિયાને છોડી ગયા.પણ તેઓ પાછળ છોડતા ગયા,એક મોટો વારસો અને તે વારસો ગરીબો દિન-દુખીયાની સેવા કરવાનું આ કામ જોઈને જલારામ બાપા પણ ભક્તો પર પ્રસન્ન થાય છે.

Advertisement